| Profilo di Mannequin Live:::|LiTTle_PrInCe|:::FotoBlogElenchi |  Strumenti  Guida |
|
:::|LiTTle_PrInCe|:::คุณหนูอารมณ์ร้าย...ที่ไม่ง้อให้ใครมารัก 24 luglio +++ Brick Bar +++ทริป บริคบาร์เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมาครับ กับ เบงเบง วิสัน พี่อ๊อฟ พี่เอก แล้วก้อเพื่อนใหม่ ดา
+++
ไม่รุ้จาพูดอาราย...จิงเพราะจำอะไรไมไค่อยได้หรอก
อธิบายด้วยภาพร่ะกัน
ว่ามันส์แค่ไหน
++++
ลงรูปไมได้อ่ะ เด๋ว ดึกๆมาลงให้นะ
13 luglio +++ ทางแยก...ทางเลือก +++เป็นไงบ้างทุกคน
ยังจำเราได้อยู่รึเป่า
นี่ก็เป็นปี แล้วนะ ที่ไม่ได้มาอัพบล๊อก
ตอนนี้เราก้อยังสบายดีครับ
ความรัก Status : 0
ไม่มีแฟน
ไม่มีความรัก
แต่ ก็ไม่ถึงกับเหงา
มีคนดีดีผ่านเข้ามาพบ มาเจอเหมือนกัน
แต่เราได้คำตอบให้กับตัวเองแล้วล่ะ
ว่ารัก มันไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิด
มันไม่ใช่แค่คำว่าถูกใจ
...
มันมากกว่า like หรือ love
แต่เราว่ามันคือคำว่า
Bond
ถ้าจะรักใครสักคน เราคงต้องแชร์ชีวิตกับคนๆนั้น
ซึ่งเรายังม่ะพร้อมหรอก
เรายังไม่ดีพอ
งาน Status : No Status
ยังจำเรื่องราวการสมัครงานของเราได้รึเปล่าครับ
ตอนที่เรา เป็นเด็กที่ไม่มีใครรุ้จัก
เดินไปที่ไหนก็ไม่มีใครสนใจ
แต่ตอนนี้ เราเป็น ครีเอทีฟลำดับที่ 2 ของ VGI เก่งกาจ
(ก็ครีเอทีฟ มี 2คน )
นี่ก็ปีกว่าแล้วที่ทำงานที่นี่
ถามว่า สนุกมั๊ย...ก็สนุกครับ
ถามว่ามีความสุขมั๊ย...ก็สุขครับ
เรามีโอกาสโตขึ้น
จากที่ต้องเดินของานที่นู่นที่นี่
ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว
มีคนเรียกเราไปทำงาน
แต่เราปฏิเสธไป
แต่ตอนนี้...
เรากำลังจะเปลี่ยนงานครับ
Sky high network
คือที่ที่เราไปคุยมาล่าสุด
กับตำแหน่ง ครีเอทีฟอีเวนท์ คลื่น Life Plus 106
ก็น่าจะไปได้สวยนะ
...แต่ชีวิตก็ไม่ง่ายขนาดนั้น
กับชีวิตที่กำลังยืนอยู่บนทางแยก
จะเดินต่อไปในทางเดิม
หรือเปลี่ยนสู่เส้นทางใหม่
เราเคยกลัวกับการตัดสินใจ
แต่พี่คนนึงที่เรารักและเคารพเค้ามากๆ
สอนเราว่า
..จงตัดสินใจด้วยตัวเอง
จะถูกหรือผิด
ก็ขอให้เป็นเราเองที่ผิด
...
ก็จริง
ตอนนั้นเราแค่กลัว
กลัวการเปลี่ยนแปลง
555
จะมีใครเชื่อมั๊ย
ว่าคนอย่างเรา
จะกลัวเรื่องแบบนี้
เหอะๆ
....
....
วันนึง ที่เรากำลังเต้นอยู่ใน 70 bar
มีเพลงนึงเปิดขึ้นมา
...
...
ช1) : บนทางเดินแห่งความฝันนี้ อาจไม่มีพรมแดงปูทางอุปสรรคขวางหนาม มากมายเหลือเกิน
(ช2) : แต่จุดหมายปลายทางของใจ จุดพลังให้ชั้นมีแรงก้าวไป ฝันนั้นไกลแค่ไหนจะไขว่คว้า (ญ) : บนทางเดินที่ดูยาวไกล กายและใจยังคงเดินไป จะไม่มีวันไหนที่หันหลังกลับ (ช+ญ) : อาจจะล้ม จะมีน้ำตา ก็จะลุกขึ้นมาด้วยตัวฉันเอง ฉันมั่นใจกลับทางที่เลือกเดิน * สักวันจะเป็นอย่างฝันใฝ่...จะทำให้ได้....เหนื่อยสักเท่าไหร่ทุ่มเทกายใจ........ให้ดังฝัน **จะไปเป็นดาวโดดเด่นบนฟากฟ้า จะไปไขว่คว้าเอามาเหมือนใจฝัน จะไปให้ถึงปลายทางในวันนั้น จะเป็นคนดังที่อยู่ในแสงไฟ *** จะไปเป็นดาวโดดเด่นบนฟากฟ้า(เด่นในสายตาจ้องมอง) ใจไปไขว่คว้าเอามาเหมือนใจฝัน(ให้คนชื่นชมตัวฉัน) จะไปให้ถึงปลายทางในวันนั้น(สักวันต้องเป็นของเรา) จะเป็นคนดังที่อยู่ในแสงไฟ (สักวันมันต้องมีวันนั้น) ฝันไม่เคยยิ่งใหญ่เกินใจ ของคนอย่างฉัน จะให้ฝันของฉันกลายเป็นจริงให้ได้ (ญ) ไม่เคยท้อ (ช)ไม่เคยถอย (ญ) บอกตัวเอง(ช)บอกกับใจ (ช+ญ) ว่าในสักวันจะต้องเป็นของฉัน Academy Fantasia **จะไปเป็นดาวโดดเด่นบนฟากฟ้า ใจไปไขว่คว้าเอามาเหมือนใจฝัน จะไปให้ถึงปลายทางในวันนั้น จะเป็นคนดังที่อยู่ในแสงไฟ *** จะไปเป็นดาวโดดเด่นบนฟากฟ้า(เด่นในสายตาจ้องมอง) ใจไปใขว่ขว้าเอามาเหมือนใจฝัน(ให้คนชื่นชมตัวฉัน) จะไปให้ถึงปลายทางในวันนั้น(สักวันมันต้องเป็นของเรา) จะเป็นคนดังที่อยู่ในแสงไฟ (สักวันมันต้องมีวันนั้น) ."จะไปให้ถึงปลายทางในวันนั้น จะเป็นคนดังที่อยู่ในแสงไฟ "
เนื้อเพลงท่อนนี้ ยังคงก้องอยุ่ในหูเสมอครับ
ผมอยากไปอยู่ในแสงไฟ
ไปอยู่ในจุดที่ทุกๆคนยอมรับ
ผมเล่าเรื่องนี้ให้เพื่อนคนนึงฟัง
เป็นเพื่อนสมัยมัธยม
เพื่อนบอกว่า
แก ก็ยังเหมือนเดิมนะ ยังทะเยอะทะยานเหมือนเดิม
ผมไม่เถียง
ผมบอกมันไปว่า
ยิ่งทะเยอทะยาน ยิ่งหวังให้สูง แล้วพยายามจะไปให้ถึง
ชีวิตก็ยิ่งท้าทาย
...........
..........
..........
แล้วเจอกันครั้งหน้านะครับ
เมื่อคำตอบทุกอย่างออกมา
ว่าผมจะเลี้ยวซ้าย หรือ ขวา
เค้าว่ากันว่า
ผู้หญฺงเลี้ยวซ้าย
ผู้ชายเลี้ยวขวา
....ห่า....
แล้วกูจะไปทางไหนว่ะ
09 agosto +++เมื่อผมทะเลาะกับแม่+++12 สิงหาคม เปนวันแม่นะครับ
แต่วันนี้ วันที่ 9 สิงหาคม ผมกับแแม่ ทะเลาะกันครั้งใหญ่ ที่สุดในชีวิต เรื่องมัน เกิดขึ้นจาก วันนึง ที่แม่โทรมาตอนผมอยู่ที่ทำงาน
บอกว่า พี่ ตุ๊ก พี่ชายคนละแมแของผม เค้าฝากงานให้ที่นึง เปน บ.จิวเวอรี่ ของต่างประเทศ สวัสดิการดีนะ เงินดี ใกล้บ้าน มาลองคุยดูม่ะ ผมก้อบอกแม่ไปว่า ผมไม่ชอบนะ ตอนนี้ ผมก็ทำงานอยู่ ผมเป็น ครีเอทีฟ บ.ออกาไนเซอร์ ระดับกลาง แแห่งนึง ทั้งๆที่ ผมไมได้เรียนมาด้านนี้ แตแผมก็มีโอกาสได้ทำงานด้านนี้ ทั้งๆที่เป็นเด็กจบใหม่ แแล้วผมเอง ก็มุ่งมั่น มาตั้งแแต่แแรก ว่าผมจะทำงานออกาไนเซอร์ ทุกๆคนที่อยู่รอบตัว ทั้งที่มหาวิทยาลัย ก้อยินดี เพราะทุกคนบอกว่า ผมเหมาะกับงานแบบนี้ที่สุด ...สมัยเรียนผมบ้ากิจกรรมมหาวิทยาลัยมากๆครับ... แม้แแต่ เพื่อนสมัย มัธยม ก้อพูดแบบเดียวกัน ว่าผมเอง Born to be .......................
แต่ก็เช่นเดียวกัน
ตั้งแต่สมัยเรียน แม่ไม่ชอบสิ่งที่ผมทำ ผมเผ้นคนบ้าแฟชั่น จัดได้ว่า เปนคนแต่งตัวจัดคนนึง ชอบทำผม แต่งตัว เสื้อผ้า เรียกได้ว่า ขึ้นชื่อ ในกลุ่มคนที่รุ้จักเลยล่ะ แต่ทั้งหมดนั้นแมแไม่ชอบ แม่ไม่ชอบเด็กเจาะหู ผมก้อไม่ชอบ แม้จะชอบมาก แแม่ไม่ชอบคนสัก ผมก้อไม่สัก แม้จะชอบเช่นเดียวกัน แแม่ไม่ชอบเด็กผมสี ผมก็ไม่ทำ แแม่ไม่ชอบเด็กผมยาว ผมก้อแแอบทำได้แค่รากไทร ...................... สมัยเรียน เราทะเลาะกันเรื่องผมบ่อยมาก ย้อนไปเรื่องพื้นฐานครอบครัวนะครับ
ผมเป็นลูกคนเดียว ที่พ่อ แม่ อายุ ต่างกับผมมาก ปีนี้ผมอายุ 23 คุณแม่50 กว่าจะ60แล้ว คุณพ่อ จะ 70 แล้ว ผมสนิทกับแม่มากกว่าพ่อ เพราะเด็กๆ พ่อทำงานต่างจังหวัด เด็กๆผมเป็นคุณหนูมากๆ แม่รับส่งตลอด เสาร์อาทิด เรียนพิเสด ทุกเย็นเรียนพิเสด แม่มีกรอบให้ผมอยู่ จนผม...ชิน แต่พอได้เข้ามหาลัย
ผมได้อยู่หอ กรอบผมเหลือแค่เสาร์ อาทิด ที่ผมต้องกลับบ้านทุกอาทิด ผมเที่ยวกลางคืนครั้งแรก กินเหล้าครั้งแรก สูบบุหรี่ครั้งแรก ผมมีอิสระ มีวันของผม5วัน แลแวก็กลับไปเป็นเด็กดีของแม่ 2 วัน แต่เราก็ยังทะเลาะกัน
ครั้งนึง ผมตัดผมหน้าม้าเต่อ ช่วงที่วัยรุ่นทุกคนฮิตกัน แม่มารับผมที่ร้าน แม่ อารมณ์เสียมาก ผม งง ว่า ทำไมล่ะ ผมๆไม่ยาว แม่ไม่ชอบเหรอ แม่เอานิ่วจิ้มหัวผม แแล้วด่าว่า ดูสารรูปตัวเองสิ ดูได้ที่ไหน เรานั่งอยู่หน้าร้านทำผม แล้วแแม่ก้อร้องไห้ ... แม่บอกว่า ทุกคนรอบๆตัว บอกให้แม่ ปล่อยลูก ให้มีอิสระ แต่แม่ทำไม่ได้ เด็กๆแม่ลำบาก แม่ไม่เคยอยากได้อะไรที่อยากได้ วันนี้แแม่มีลูกคนเดียว ชีวิตที่แม่สร้าง แม่ขอให้ลูก ได้ดั่งใจแม่ไม่ได้เหรอ ........ ผมควรตอบว่าอะไร
...ครับ... ได้ครับ ทั้งๆที่ในใจ... ยังรุ้สึกว่า แแล้วความรุ้สึกของเราล่ะ ........................
นั่นเป้นครั้งนึงที่เราทะเลาะกันรุนแรง
แแต่ไม่เท่าครั้งนี้ แแม่รับผม จาพาไปที่ โรงงานที่จาไปสัมพาดงาน แแม่ถามผมว่า จะทำมั๊ย ผมบอกว่าไม่อยากทำ แม่ถามว่า
แล้วไอ้ที่ทำอยู่มานดีตรงไหน ผมบอกว่า
ผมชอบ ผมมีความสุข แม่บอกว่า
อยากเป็นดาราเหรอ ชอบอยู่ในสังคมฟุ้งเฟ้อแบบนี้ แแล้วดูสภาพตัวเองซิ ดูได้ม่ะ ผมหยิกก้อไปยืด ยืดเสร็จ ตอนนี้ ก็มาดัด มันอะไรเนี่ย แม่รับไมได้เลยกับสภาพของลูก ทำไมอ่ะ เด็กลูกเคยเรียบร้อย เวลาแม่ไปเจอเพื่อน เพื่อนจะชมว่าลูกแแม่เรียบร้อย แม่ภูมิใจมากเลยอ่ะ แลแวทำไมเดี๋ยวนี้เป้นแบบนี้ ทำไมต้องแต่งตัว ใส่เครื่องประดับ (ผมนิ่ง...มองหน้าแม่)
แม่ยังเอาเรื่องราวอีกมากมาย
มาด่าผมอีกชุดใหญ่ ผมก้อยังนั่งเงียบอยู่ในรถ แล้วแแม่ก็ร้องไห้
...... ผมกลั้นมานานมากแล้ว ผมก้อไม่ไหว น้ามตาผมค่อยๆไหลลงมาอาบแแก้ม แม่บอกว่า .... เราตายกันไปข้างนึงเลยม่ะ เราจะได้ไม่ลำบากใจ อยากทำอะไรก็ทำ แไม่ต้องมีแมแมาบังคับ ถาม จริงเถอะ ยังอยากมีแม่มั๊ย ทำไมอ่ะ แม่มีลูกคนเดียว มีสิ่งเดียวที่แม่ภูมิใจ แต่ทำไม ทำไม ไม่เคยทำให้แม่ชื่นใจเลย ..............
ผม รู้สึก จี๊ด ขึ้นมา
แล้วทั้งหมดที่ผ่านมา
มันไม่พอเหรอครับ ผมสอบเข้ามหาวิทยาลัยติด เพราะอยากให้แม่ ภูมิใจ ไปอวดเพื่อนได้ ว่าลุกเรียนมหาวิทยาลัยรัฐบาล ผมเรียนจบ ใน 4ปี สิ้นปีนี้ จะเข้ารับพระราชทานปริญญาบัติ เรียนจบแล้ว ผมได้งานทำทันที ตลอดเวลาที่เรียน ไม่เคยทำตัวเสียหาย พี่ๆน้อง อาจารย์ ชื่นชมผมมาตลอด ไม่เคยเสพยา ไม่เคยเกรเร ไม่เคยมีเรื่องทะเลาะวิวาท เป็นเด็กดีมาตลอด นอนกอดแม่ แม้จะอายุ22แล้ว ทุกครั้งที่กลับบ้าน ก้อยังจะกอดแม่ เอาพวงมาลัยมากราบเท้าแม่ ทุกวันที่12 โทรหาเค้าบ่อยๆ เพียงแค่จะบอกว่า คิดถึงแม่ครับ ............. แต่ทั้งหมดนั้น ยังไม่ทำให้แม่ ชื่นใจ ....................
แม่ด่าว่า ชอบจังไอ้งานแบนี้ ไม่มีระเบียบ เวลาว่างก้อไม่มี งาน ซำเหมา มันดีตรงไหน แแล้วทำไม ต้องแต่งเนื้อแแต่งตัวแบบนี้ แมแรับไม่ได้เลย รับไม่ได้เลย .......... แล้วถ้าแม่ ขอให้ทำที่นี่ จะว่าไง ผมตอบแม่ว่า
ครับ ผมไม่อยากทำ แตแถ้าแม่ขอ อะไรก้อได้ครับ ผมทำให้แแม่ได้หมด ผมร้องไห้... แลแวบอกแม่ว่า อะไรก็ได้ครับ ถ้ามันจะทำให้แม่ ภูมิใจในตัวผมบ้าง ผมร้องไห้.. .........
ระหว่างนั้น พ่อก็โทรเข้ามา คุยกับแม่สักพัก แม่ส่งให้ผมคุย บอกว่า ระบายกับพ่อไปสิ ผมรับโทรศัพท์ พูดอะไรไม่ออก ปล่อยโฮ อย่างเดียว ผมยื่นคืนให้แม่ ได้ยินเสียง พ่อคงพยายามถามแม่ ว่าไม่ให้บังคับผม แม่ตอบว่า ไมได้บังคับ พ่อบอกว่า ลูกมันร้องไห้ทำไม แม่ตอบว่า ก็ร้องทั้งคู่ ก็ร้องเหมือนกัน แล้วแม่ก็ปล่อยโฮ... ผมพยายามหยุดร้อง แต่น้ามตายังไหลตลอด จนผมเข้าไปคุยเรื่องาน ออกมา กลับบ้าน ไม่คุยกับคาย ล้มตัวลงนอน แลแวก็ร้องไห้ๆๆๆๆ จนเผลอหลับไป ตอนขากลับ แม่บอกผมว่า ไปตัดสินใจดูแล้วกัน ผมบอกว่า ผมไม่ตัดสินใจ แม่นั่นแหละ ไปตัดสินใจ ผมไม่อยากทำ แต่ถ้าแม่จะให้ทำ ผมจะทำ แม่เงียบไป
แม่บอกว่า งั้นทำที่เดิมก็ได้ แต่ตัดผมตามที่แม่ขอ แแต่งตัวตามที่แม่ขอได้มั๊ย ผมบอก... ได้ครับ แล้วน้ามตาก็ไหล ผมทำได้นะ ทำได้ แม้ตอนนี้ผมจะรุ้สึกว่า
ชีวิตผม มันไม่ใช่ของผม บางทียังแอบคิดว่า
ชีวิตผมเป้นของใครมั่ง ช่วยมาเอาไปเถอะ ผมไม่เอาแแล้ว ผมเหนื่อย คายจาเอาผมไปทำอะไรก็เอาเถอะ ตอนหลับ ผมยังคิดไปว่า ถ้าผมไม่ต้องมีชีวิต แล้วทำทุกอย่างตามที่แม่สั่ง แม่อาจมีความสุขมากกว่านี้ ตอนนี้ผมกลับมาที่อพาร์ทเม้นตื
ตลอดทางยังคงร้องไห้ แมแก็โทรมาถาม ถึงไหนแล้ว ถึงห้องรึยัง ผมรับโทรสับ แต่ยังคงร้องไห้ ไม่ให้แม่ได้ยิน 27 aprile +++รวมเรื่องราวสมัครงาน+++ว่าด้วยเรื่องของการสมัครงาน วันนี้เราก็จะมา สรุปผลงานการสมัครงาน ของเราที่ผ่านมาให้ฟัง เผื่อเป็นประโยชน์สำหรับคนอื่นบ้างนะ เท้าความไปหลังจากเราทำโปร เจคต์เสร็จแล้ว เราก็รู้ตัวเลยล่ะ ว่าไม่ไหวแล้ว กรูอยู่บ้านเฉยๆไม่ได้แน่ เพราะชีวิตกรูต้องล่มสลาย ไปสยามไม่ได้ ไปเที่ยวไมได้ กินเหล้าไม่ได้ สูบบุหรี่ไม่ได้ โอ้วววววววววว กูคงตายทั้งเป็น ใช้ชีวิตเหมือนอยู่ถ้ำกระบอก ก็เลยเริ่มสมัครงาน ตั้งแต่เริ่มสอบเสร็จ ที่แรกก็คือ มีลูกเพื่อนแม่ฝากให้ คุยกันซะดิบดี เค้าก้อบอกว่าจาพาไปฝาก ----------------------- 1.อาร์เอส เราก็รีบทำพอร์ต+resume เพื่อไปส่งที่อาร์เอส พอไปส่งแล้วเค้าก้อบอกว่าเค้าพอใจ แล้วเค้าจะติดต่อกลับมาแล้วกัน status:เงียบหายไป สงสัยมันมัวทำข่าวฟิล์ม ----------------------- 2.polyplus ลูกเพื่อนแม่เค้าก็เลยขอพอร์ตเราอีกครั้งนึง เพราะเค้าอ้างว่าที่อาร์เอสมีปัญหาภายใน ถ้าเค้าพร้อมเค้าจะเรียกมา งั้นระหว่างรอ เค้าเอาไปฝากที่โพลีพลัสก่อนดีกว่า status:เงียบ หายไปพร้อมกับลูก เพื่อนแม่ ซึ่งไม่ติดต่อกลับมา จาก2บริษัทแรก ทำให้เรารู้สึกว่า โลกนี้ ไม่มีใครช่วยเราได้หรอก นี่ต่างหาก มือกู ตีนกู มีแต่กู ที่ต้องช่วยตัวเอง เราจึงตั้งใจ หางานทำเอง โดยเรามุ่งไปที่บ.ที่เราฝึกงานมาก่อน ----------------------- 3.index event agency เราไปสมัครตำแหน่ง ดีไซเนอร์ ต้องออกแบบ เสตจ เวที บูธ ต่างๆ ด้วยเหตุผลเดียว เพราะพี่นิด(ที่เคยฝึกงานด้วย) บอกมาว่า แผนกนี้ตังดี โดยลืมคิดไปเลยอ่ะ ว่ากูไม่ชอบทำ3ดี ตอนนั้นคิดอย่างเดียว ตังดีๆๆๆๆๆๆๆๆ ก้อเข้าไปสมัคร พี่นิดก้อช่วยฝากฝัง ให้อย่างดี เราก็คาดหวีงไว้ค่อนข้างมาก เพราะบ.ใหญ่ แล้วบิลลิ่งค่อนข้างเยอะ status:เงียบหาย โทรไปถามล่าสุด บอกว่ายังไม่ได้พิจารณาตำแหน่งนี้ โอ้ววววววววว มึงรอกานไปเถอะ กูไม่รอ เลยเปลี่ยนแผนใหม่ ตอนนั้น สมองคิดอย่างเดียวเลย walk-inเท่านั้น เราก็เซิร์ชหา รายชื่อบ.ต่างๆทางเนต โอ้วววววว เนตบ้านกรู connectปุ๊บ 12.9kbps พ่อมรึงตาย กรูจะเปิดเวบนะ ไม่ใช่ส่งข้อความเพจเจอร์ ความเร็วเท่านั้น จะทำอะไรได้ เปิดอยู่สามเวบ หลุดจ้าาาาาาาาาาาาา เหอะๆไม่ไหวแล้ว นึกอีกที เอ้ย ตอนเราฝึกงานเราเคยเห้นหนังสือ รวมรายนามบ.ด้านโคดสะนา มันน่าจะมีขายนะ วันรุ่งขึ้น ก้อมุ่งไปเลย เดินร้านนายอินทร์ ไม่เจอ ใจเริ่มเสียล่ะ แม่งงงงงงง มันเลิกทำแล้วรึเป่าว่ะ ไปอีกร้านนึง book club เจอแล้ววววววววววววว 500 บาท ซื้อเลยจ้าาาาาา กลับมาปุ๊บ เราเปิดประมวลผลข้อมูลเลย เราก้อไม่ไก่กานะ จาดุ่มๆไปก็ใช่เรื่อง ประมวลผลข้อมูลก่อนเลย ส่วนใหญ่ บ.อยู่แถวไหนกัน โอ้ววววว เจอแล้ว ทาวอินทาว เราก็ไปเลย เกิดมาไม่เคยไป ก็ขับรถงมไปเลย ไกลอยู่เหมือนกันนะ จากบ้านเราอ่ะ ไปปุ๊บ ก็เริ่มเลย --------------------- 4.บ.แม่น้ำร้อยสาย ดุจากพอร์ตในหนังสือแอดที่ซื้อมา แล้วน่าจะโอเค แต่พอโทรถาม เค้าบอกยังไม่รับคน แต่มากรอกใบสมัครทิ้งไว้ได้ เอาว่ะ อยากทำ ลองดุ ก้อเข้าไปกรอกเลย กรอก เปิดไป เชดดดดดดดดดดดดด มีข้อสอบด้วย ให้คิดอีเวนท์เปิดตัวสินค้า เครื่องใช้ไฟฟ้าAAA กรูทำอยู่2ชม. เสดตอนบ่ายสาม ด้วยแรงฮึด เอาว่ะ เอาอีก status:เงียบสนิท ก็ไม่แปลกอ่ะ เค้าคงยังไม่ได้ต้องการคน ---------------------- 5.i-nine ชอบอาร์ตเวิร์คเค้าในหนังสือแอด ทำสวยดีอ่ะ เลยไปกรอกใบสมัคร ไม่มีรายมาก คนในบ.ก้อไม่มี วันนั้นเป้นวันก่อนหยุดสงกรานต์ด้วยอ่ะ มีโอเปอเรเตอร์ นั่งคนเดว กรอกเสร็จ เหนื่อยล่ะ กลับบ้าน วันรุ่งขึ้น สู้โว้ยยยยยยยยยยยย รู้แหล่งแล้ว ไปอีก คราวนี้ ไปรถเมล์ status:เงียบสนิท สงสัยอีเจ๊นั่น มันเอาใบสมัครเรา หายไปแล้วมั๊ง ----------------------- 6.Fourth Creation ก้อไปกรอกใบสมัครเหมือนทุกที่ ข้อมูลเหมือนเดิม เขียนประโยคเดิมๆ แต่ที่นี่ไม่เหมือนที่อื่น กรอกเสร็จปุ๊บ พี่อาร์ตไดเรกเตอร์ เรียกคุยเลย เค้าก็บอกว่าสนใจนะ แต่เค้าอยากให้เราทำตำแหน่ง ดีไซเนอร์ ทำเสตจ3ดี ขอให้เราส่งพอร์ต3ดี ให้ดุทางเมลล์หน่อย แล้วเค้าจะติดต่อกลับไป status:เงียบอีก พอร์ต 3ดี บูธ อะมิโนโอเค ของกรู มานเหรี้ยมากเลยเหรอว่ะ ช่างแม่ง ด้วยความฟิต เดินต่อ ---------------------------- 7.โอม เมจิก บ.ดูดีอ่ะ ดูอาร์ตๆ สวยดี ชอบ ก้อไปกรอกใบสมัคร ช่วง บ่ายโมงพอดี ไม่มีเรียกคุย เลยเร็ว status:เงียบหายไป...ไม่มีเหตุผล ยังไม่พอจ้าาาาาาาาาาาาา แรงกรูยังเหลือ เอาอีก อีกที่นึงล่ะกัน ------------------------------- 8.brain avenue กรอกใบสมัครปุ๊บ ทำข้อสอบอีกแล้วจ้า แต่อันนี้ ได้ข้อสอบ เข้าทาง ให้คิดงาน เฉลิมฉลอง siam squre shopping street ก็กรูเด็กสยาม หลับตาก็มองเห็นหมดล่ะ อะไรอยู่ไหน ก้อใส่ไปเลย 6 กระดาษ A4 ข้อมูลแน่นปึ๊ก แล้วพี่เค้าก้อเรียกคุยเลย คุยอยู่ประมราณชั่วโมงนึง เค้าก็พอใจ เย็นนั้นกลับบ้าน จ้าาาาาาาาาาาา พี่ที่บ.นี้ก็โทรมา ขอนัดสัมภาษณ์ วันจันทร์ที่17เลยจ้าาาา เราก็ไปจ้า status:ตกลงรับเข้าทำงาน ครีเอทีฟ สตาร์ท 10000 บาท ให้ค่าเบี้ยขยันจ๊อบละ800 แต่เรายังไม่แฮปปี้อ่ะ ด้วยเหตุผล 1.เราว่ามันสตาร์ทน้อยไป แต่เพื่อนคนอื่นก็บอกว่าโอเค 2.สภาพ บ. ทามมะดา ไม่สวย ....โรคจิตม่ะ 3.ใจจริง ไม่อยากทำงานแถวนั้น ไกล สยามอ่ะ ไม่ชอบโซนนั้น แต่ท้ายสุด เราก็ไปเซ็นสัญญาทดลองงานที่นี่ ... แต่ ... วันนี้เราโทรไปยกเลิกเค้าแล้ว บอกเค้าไปว่า เราต้องไปต่างจังหวัด แต่จริงๆแล้ว เราได้งานที่อื่น ที่แฮปปี้กว่าแล้วล่ะ เค้าก็ขู่เรานะ ว่าเค้ารับงานมาแล้ว ถ้าเราไม่มาทำ ถือว่าเราละเมิดสัญญา ทำให้บ.เสียหาย พ่อมรึงงงงงงงงงงงงงงงงงง สัญญาเหรี้ยราย ไม่มีสิทธิ์ มาบังคับให้กรูทำงานนี่ อยากฟ้อง มึงฟ้องไปเลย ---------------------- 9.หับ โห่ หิ้น ลูกเพื่อนแม่ พาไป อีกแล้ว เค้าเป็นอาร์ตไดเรกเตอร์ที่นี่ แต่เค้ากำลังจะลาออก เลยพาเราไปฝาก แต่บ.เค้ายังไม่มีนโยบายรับคนเพิ่ม แต่บ.นี้ สุดยอดอ่ะ สวยมากกกกกกกกกกกกกกกก ไฮโซโคด แล้วถามพี่ที่พาไปฝาก เงินดีมากอ่ะ รวมๆเดือนนึง ประมาณ25000 เราก็เลยแค่ทิ้งใบสมัครไว้ เค้ามีถามด้วยนะ ว่ายังไมได้ทำงาน ฝึกงานก่อนม่ะ สนม่ะ เราก็บอกว่าโอเค ฝึกก้อได้ อยากลอง โน่นนนนนนนจ้า คิวฝึกงาน ว่างเดือนกรกฎาคม โอ้ว ช่างมันเถอะ s tatus:เงียบ หาย...แต่อยากทำที่นี่ชิบหายเลยอ่ะ ------------------------ 10.penada บ.ก็ดูดีนะ แต่ที่ตั้งบ. เหี้ยมากกกกกกกกกกกกกก อยู่ได้ไง ในซอย พัฒน์พงศ์เลย ถ้ากรูเลิกงานดึก กูต้องโหนเสาลงมาม่ะ แถมอยู่ชั้นเดียวกับ สมาคมฟ้าสีรุ้งแห่งประเทศไทย โอ้ว แค่กรูอยู่กับตัวเองก็มากแล้ว จะต้องมาอยู่กับสมาคมกระเทยอีก ไม่ไหวอ่าาา status:เงียบไป ไม่เรียกมา ช่างแม่ง ------------------------- 11.a-view บ.นี้รู้สึกว่าจาใหญ่ ออฟิศก็หรูนะ ตึกแปซิฟิก ตรงรร แลนด์มาร์คเลย ก็เข้าไปกรอกๆๆ ไม่มีใครสนใจอาราย แล้วก็บอกว่า เดี๋ยวจะติดต่อกลับไป status:เงียบ เหมือนเดิมจ้าาาาาาาาาาา ------------------------- 12.Optimum อยู่ตรงอโศก นั่งมอไซค์จาก แลนด์มาร์คไป ไม่ไกลเลยอ่ะ แมร่งงงงงงงงงงง 50บาท เออกรูยอม กรูเหนื่อยล่ะ ร้อนก็ร้อน เข้าไปนั่งรอโอเปอเรเตอร์ ครึ่ง ชม. มีพี่คนนึง หวังดี เข้าไปหยิบใบสมัครมาให้กรอก ก่อน พอกรอกเสร็จ โอเปอเรเตอร์ลงมา ถาม ใครหยิบ ใบนี้ให้ ก็เลยบอกมีพี่คนนึง หยิบให้ เอ่อ....มันผิดใบค่ะ ครวยยยยยยยยยยยยยยยย ไม่เป้นไร เค้าบอกว่าใช้ได้ แล้วพี่ผู้จัดการก้อเรียกคุยเลย ผู้จัดการก็โอเคนะ เค้าสนใจ แต่อีฝ่ายบุคคลสิ เป็นเกย์สาวคนนึง หน้าตาไม่เป้นมิตรเลย มานถามเรา ทำไม พอร์ต น้อยจัง ...มึงไปทำเองสิ แค่นี้กูก้อทำเยอะล่ะ มึงอยากได้มึงไปทำเอง status:เงียบหายไป สงสัย อีเจ๊นั่นเป่าหูพี่ผู้จัดการ ------------------- 13.ABA advertising ไกลมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก วิภาวดี42 เหี้ยกว่านั้น ฝนตก ซ.น้ำท่วม เรานั่งรถเลย บ. แถม มีแบงค์พัน แทกซี่ไม่มีทอน ไม่มีเซเว่นให้แลกเงิน กรูต้องหาเหรียญให้ แล้วตังไม่พอไปต่อ เพราะเหลือแบงค์พันใบเดียว ต้องยืนรอฝนหยุดใน รร.อนุบาล น้ำก้ท่วม พอมันซา ก็ติดเที่ยงอีก ต้องรอบ่ายโมง เหรี้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย เข้าไปกรอกใบสมัคร ข้อความเดิม ที่เขียนมา 12copyแล้ว กรูเขียนที่อยู่ตัวเองมาประมาณ184รอบแล้วล่ะ status:บ.เงียบไป สงสัยมานจมน้ามไปแล้วมั๊ง -------------------- 14.design wizard อยู่ซอยเดียวกับABA แต่อยู่ปากซอย ออฟิศเงียบๆ นั่งกรอกใบสมัครอยุ่เงียบๆ ส่งไปเงียบๆ แล้วก็ออกมาเงียบๆ status:จะให้เป็นไงล่ะ...ก็ เงียบๆ -------------------- หลังวันนั้น เราเหนื่อยมาก เพราะอ่อนแรงมาก หมดแรงสมัครแล้ว ตัดใจ ไม่เอาแล้ว แย่แล้ว แต่บังเอิญเจอน้องน๊อตปี1 พ่อเค้าเป็นครีเอทีฟ เชดดดดดดดดดดดด เท่ว่ะ เลยฝากresumeให้เค้า จิงๆแค่อยากถามข้อมูลของแต่ละบ. แต่ป๊า เค้าโทรมา แล้วเค้าแนะนำเลย ว่าให้ไปฝากที่เค้าบอก เค้าฝากให้ -------------------- 15.theme corp ตั้งแต่ได้ยินจากน๊อต ว่าป๊ารุ้จักกับบ.นี้ เราก้อเข้ามากรอกใยสมัครแล้วรอบนึง หลังจากนั้น2วัน ป๊าก้อโทรมา ให้ไปบ.นี้ล่ะ เค้าฝากให้แล้ว เราเลยกลับไปอีกรอบ ไปกรอกใบสมัครอันเดิม ยื่นresumeอันเดิม แต่คราวนี้ เจ้าของบ. ชื่อพี่เอื้อมลงมาคุยด้วย อืม...เส้นสายนี่ มันแบ่งวรรณะได้จริงๆนะ พี่เอื้อม พูดเก่งมากกกกกกกกกกกกกกก สอบสัมพาด แต่เราฟังเจ๊เทอพูดอยู่ ชม.ครึ่ง แถมไม่พอ ส่งเราขึ้นไปทดสอบงาน 3ชม. ของเรา ให้เราคิดอีเวนท์ งานนมผง เอนชัวร์ แล้วให้ใช้เครื่องแม๊ก วาดภาพงาน เปน เปอสเปกตีบ พ่อเมิงงงงงงงงงงงง กุใช้แม๊คไม่เปน มานเปิดโปรแกรมจากไหนว่ะ ไถๆไปเรื่อย วาด ตีบ ก้อไม่ค่อยเป็น แม่งงงงงงง เสดตอน3ทุ่ม แม่งรอตั้งแต่3โมง เสดตอน3ทุ่ม อารมเสียมาก เพราะรุ้ว่าทามได้ไม่ดี เจ้าของบ.ก้อดุ พนักงานก้อนิ่งๆ ไม่ให้คำแนะนำอารายเลย กรูอารมเสียมาก รุ้สึกว่าตัวเอง มีโอกาส แต่ทำได้ไม่ดี status:เรียกทำงานวันที่2พค. ตำแหน่งครีเอทีฟ เงินเดือน 12000 คริคริ แต่ .... กรูไม่ทำ ไฮโซนะเนี่ย มีสิดเลือก เชิ่ดใส่จ้าาาาาาาาาาาาาาา แต่ ก็ไม่ง่ายนะ ที่จะปฏิเสธเค้า ไม่รุ้จาพูดไง มีคนฝากให้ พอเค้ารับ ก้อไม่ทำ ลำบากกว่าตอนสมัครอีกอ่ะ --------------- 16.เก่งกาจกิจกรรม บ.อยู่เอกมัย เปนบ้านน่ารักๆ ป๊าฝากให้ หลังจากเราเล่าเรื่อง ธีม ให้ป๊าฟัง แล้วยอมรับเลยว่า เรารุ้สึก ว่าเราทำได้ไม่ดี ป๊าเลยให้ลองไปคุยกับพี่อี๊ดเจ้าของบ.นี้ เราก้อเข้าาไปกรอกใบสมัคร แล้วเข้าพบพี่อี๊ด พี่อี๊ดน่ารักมากกกกกกกกกก คุยดีมากกกกกกก คุยอยู่ประมาณชม.นึง ตกลงรับเลยให้เราทดลองทำทั้ง copy writer และ art directer เผื่อว่าชอบแบบไหน จะได้บรรจุตำแหน่งนั้น แล้วก็พาเรา เดินแนะนำทั่วบ.เลย เหอะๆ ตกลงใจล่ะ ขอทำที่นี่ล่ะ ใกล้สยาม บ.ก้อดูดีทีเดียว พี่อี๊ดคุยว่าที่นี่ ติดอันดับ 1ใน5 ของบ.ออกาไนซ์ด้วย อืม โอเคแล้วล่ะ ตัดสินใจล่ะ ทำที่นี่ล่ะ สตาร์ทด้วยเงินเดือน 12000 ปล.สาเหตุหลัก แอบเห้นเด็กฝึกงานคนนึง น่ารักมากกกกกกกกกก ชอบๆๆๆๆ
ปล.2 ขอบคุณ ป๊า น้องน๊อตมากคับ เราซึ้งใจป๊าตรงที่ ป๊าไม่เคยเจอเรา ไม่เคยเห็นงานของเรา แต่ป๊ากล้าเอาเราไปฝากตามที่ต่างๆซึ่ง ทุกที่ จถามก่อนเลย รู้จัก คุณ ชนินทร์ได้ไง แสดงว่า ป๊านี่ไม่ทำมะดา อุ๊บส์...แอบล้อชื่อพ่อน๊อต ถ้า น๊อตมาอ่านนะ พี่อยากบอกว่า พ่อนายเท่มากนะ พี่เชื่อว่าป๊าของน๊อต ต้องเก่งและมีฝีมือมาก ทุกคนที่พี่ไป ที่เค้ากล่าวถึง ปีของน๊อต ทุกที่พูดแต่เรื่องดีดี แล้วทุกคนก็ต้อนรับพี่อย่างดี เพียงเพราะว่า เป้นเด็กที่คุณ ชนินทร์แนะนำมา ไว้มีโอกาส คงได้เจอกันตัวเป็นๆคับ สำหรับพี่ ป๊าน๊อตเนี่ย เปน เทพ เลยล่ะ ไว้ติดต่อ ป๊า ไปปราบไอ้ไตเติ้ล เดก่า 555+
24 aprile +++รักกัน+++ควรรักอย่างไร
เบียเคยบอก
ก็คิดเท่าที่ควรคิด
รู้สึกเท่าที่ควรรู้สึก
ทุกวันนี้ที่คนทุกข์เพราะความรัก
เพราะคิดมากเกินไป
รุ้สึกมากเกินไป
รักมากเกินไป
พยายามจะรักกันแบบนางเอก พระเอกในละคร
ในความเป้นจริงมานไม่ใช่
เราก้อเป็นแบบนี้ล่ะ
วันนี้อาจรู้สึกรัก ต้องการเค้า
แต่ไม่ใช่ตลอดเวลาที่จะต้องการเค้านี่
รัก ไม่ใช่ยึดติด
รักไม่ใช่ครอบครอง
รัก เท่าที่ ควร รัก
คนอาจมีความสุขมากขึ้นบ้าง
12 aprile +++เสื้อของกู+++ไม่มีอะไรทำ หลังสงกรานต์ จะไปสกรีนเสื้อรุ่นไว้ใส่เอง กะว่าคราวนี้จะทำทั้งเวอร์ชั่น เสื้อยืด เสือ้เชิ้ต(เผื่อใส่ทำงาน) และ จะทำเป็นแจ้กเก็ตจ้า เลยลองเอาลายที่คิดมาให้ดู คายจาเอาไม่เอา กรูก้อคงทำใส่เองอยู่แล้ว อยากได้เสื้อแจ้กเกต เพราะหมั่นไส้พวกม.กรุงเทพ เห็นมันชอบใส่เสื้อแจ้กเกตอวดกันจัง ขอทำมั่ง แต่ต้องฮิป ก่า คริคริ แต่ถ้าคายอยากได้ ก้อลองคุยกานดู ขำขำว่ะ 11 aprile +++เรื่องของประเทศไทย+++กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว เมื่อครั้งที่พระเจ้าสร้างโลก
พระองค์มีถุงหนังใบใหญ่เอาไว้ใส่ ของวิเศษต่างๆ พระองค์เริ่มต้นด้วยการ สร้างมหาสมุทร ทั้ง7 โดยการวางของวิเศษของพระเจ้า พระองค์จะต้องวางทั้งของดีและของไม่ดี คู่กันไป เพื่อไม่ให้ประเทศหนึ่งประเทศใด สมบูรณ์ไปกว่าประเทศอื่นๆ ทรง เอาเทือกเขาร็อกกี้ น้ำตกไนแองการ่า วางไว้ให้อเมริกา แล้วก็เอาทะเลทรายอริโซน่า กับพายุทอนาโดวางไว้ด้วย เอาป่าอเมซอน วางไว้ให้บราซิล ทรงเอาไข้ป่า วางไว้ให้ด้วย เอาขั้วแม่เหล็กโลก วางไว้ให้แคนาดา แต่ก็ทรงเอาความหนาวเย็นวางไว้ให้ เอาเทือกเขาหิมาลัย ให้ธิเบตกับเนปาล เพื่อเป็นปราการกั้นข้าศึก แต่ก็เอาความเบาบางของอากาศ และความแห้งแล้งไว้ให้ ทุกประเทศจะได้ของคู่กันแบบนี้ ทั้งหมด จึงไม่มีประเทศใดน้อยหน้ากว่ากัน คราวนี้ พระองค์ทรงลืมประเทศรูปขวานเล็กๆ ทางแหลมอินโดจีน ทรงสะพายถุงวิเศษ แล้วก้าวข้ามเขาหิมาลัยไป แต่ด้วยความที่เขาสูงมาก เกี่ยวถุงของพระเจ้าขาด ข้าวของที่ดีๆที่เตรียมเอาไว้ให้ประเทศอื่นๆ เช่น ชายหาดสวยๆ ผืนดินอุดมสมบูรณ์ ศิลปะวัฒนธรรมดีๆ อาหาร อร่อยที่สุดในโลก ดอกไม้ ผลไม้ ชายทะเล ก็เทไปกองรวมกันที่ประเทศไทยหมด ว้า แย่แล้ว พระเจ้า ทรงคิด ประเทศนี้ ท่าทางต้องเจริญกว่าประเทศอื่นๆทั้งหมดแน่นอน พระเจ้า ทรงมองหาภัยธรรมชาติที่จะมาถ่วงดุล แต่สายเสียแล้ว พระองค์ทรงเอาภูเขาไฟ กับแผ่นดินไหว ให้ญี่ปุ่นไปแล้ว ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ ประเทศอื่นๆ จะมาฟ้องร้องพระองค์ได้ว่าพระองค์ไม่ยุติธรรม จะมีภัยธรรมชาติอันใดหนอที่ จะทำให้ประเทศไทยไม่เจริญกว่า ประเทศอื่นๆได้ เมื่อทรงคิดได้ เพื่อเป็นการป้องกันประเทศอันสมบูรณ์ที่สุดในโลกนี้ ไม่ให้ล้ำไปกว่าที่อื่นๆ พระองค์ก็เลยสร้าง คนไทยขึ้นมา ถ้ามีคนไทยอยู่ล่ะก็ ต่อให้สมบูรณ์แค่ไหน ไทยก็ไม่มีวันเจริญ 555 ขำว่ะ ชอบ |
|
||||||
|
|
